De productie van traditionele KAS-korrels is een zeer energie- en gasintensief proces. Door in het eerste halfjaar van 2026 ruim 2.987 ton KAS te vervangen door de circulaire vloeibare meststoffen van onze klanten, is de volgende tastbare ecologische besparing gerealiseerd:

• Aardgasbesparing: Voor de productie van 1 ton KAS is gemiddeld 300 m³ aardgas nodig. De inzet van deze reststromen binnen ons netwerk heeft in zes maanden tijd geleid tot een directe besparing van 896.311,89 m³ aardgas.
• CO2-reductie: De productie van KAS kent een emissiefactor van ongeveer 1.300 kg CO2 per ton. De vervanging door circulaire ammoniumsulfaat-oplossingen heeft in deze periode geleid tot een reductie van 3.884.018,19 kg CO2 (ruim 3,88 kiloton).

Emissierisico's in perspectief: De rol van bodemdata

Het voorgenomen wetsvoorstel streeft ernaar om ammoniakemissies bij het uitrijden van kunstmest te minimaliseren. Hoewel dit voor ureumhoudende meststoffen zonder remmers een logische doelstelling kent, ligt dit bij ammoniumsulfaat genuanceerder.

Chemisch gezien kan ammoniumsulfaat onder specifieke omstandigheden worden omgezet in ammoniak (vervluchtiging). Dit proces vindt echter vrijwel uitsluitend plaats op kalkrijke, natte gronden met een pH-waarde van 7 of hoger. Uit bodemdata van onafhankelijke instanties (zoals Eurofins) blijkt dat de Nederlandse landbouwgronden zich overwegend in een veilige range bevinden:

• Grasland: Slechts circa 5% van de graslanden is kalkrijk genoeg om dit theoretische emissierisico te lopen.
• Zandgrond: Voor zandgronden (hoofdzakelijk duinzand) ligt dit percentage op slechts 0,3%.

Omdat de benodigde gegevens over pH en het koolzure kalkgehalte al standaard via bodemonderzoeken beschikbaar zijn, ligt hier een uitgelezen kans voor precisielandbouw. In plaats van een generieke verplichting voor alle gronden, zou er gekozen kunnen worden voor een gerichte aanpak waarbij emissiearme aanwendingsmethoden alleen verplicht worden op percelen die daadwerkelijk een verhoogd risico op vervluchtiging hebben.

Op basis van de beschikbare bodemdata lijkt het theoretische risico op ammoniakvervluchtiging voor een groot deel van de Nederlandse landbouwgronden beperkt. Dat roept de vraag op of een generieke verplichting in alle situaties noodzakelijk is.

Toedieningstechniek: Veldspuit versus Spaakwielbemester

Binnen het conceptwetsvoorstel wordt de spaakwielbemester gezien als de primaire methode om vloeibare meststoffen emissiearm toe te dienen. Hoewel dit systeem mechanisch effectief is, kent het biologische en praktische aspecten die zorgvuldig afgewogen moeten worden:

1. Bodemleven en natuurlijke opname

De bovenste 10 centimeter van de bodem bevat de hoogste concentratie aan micro-organismen (bacteriën, schimmels en protozoën) die essentieel zijn voor de bodemstructuur en de natuurlijke nutriëntenkringloop. Het herhaaldelijk mechanisch injecteren met een spaakwielbemester brengt fysieke onrust in deze actieve toplaag.

Planten en grassen zijn er bovendien van nature op ingesteld om voedingsstoffen vanaf het bodemoppervlak op te nemen. Het toedienen van vloeibare meststof met een veldspuit laat de bodemstructuur volledig intact, waardoor het bodemleven ongestoord zijn werk kan blijven doen en de bodemveerkracht behouden blijft.

2. Logistieke capaciteit en investeringsruimte

Voor loonwerkers en boeren brengt een overgang van de veldspuit naar de spaakwielbemester forse uitdagingen met zich mee. Een veldspuit beschikt over een grote werkbreedte en werksnelheid. Om het capaciteitsverlies van één veldspuit op te vangen, zijn er in de praktijk vaak twee spaakwielbemesters nodig. De aanschaf hiervan vraagt om aanzienlijke investeringen, terwijl bestaande moderne veldspuiten minder ingezet kunnen worden. Dit verhoogt de kosten voor de agrarische ondernemer met naar schatting €10 tot €15 per hectare per gift.

3. Beheersing van gewasschade

Het risico op gewasverbranding bij het spuiten van vloeibare ammoniumsulfaat is in de praktijk goed te beheersen. Door de meststof op het juiste moment toe te dienen (bijvoorbeeld bij bewolkt weer of kort voor een regenbui), blijft eventuele bladschade beperkt tot minimale, tijdelijke vochtonttrekking waar het gewas snel van herstelt zonder opbrengstverlies.

Agronomische vergelijking: Ammonium versus Nitraat

Indien het gebruik van vloeibare ammoniumsulfaatoplossingen door regelgeving ingewikkelder wordt gemaakt, ligt het voor de hand dat er vaker zal worden teruggegrepen op traditionele nitraathoudende korrelmeststoffen zoals KAS.

Agronomisch gezien kent dat echter belangrijke nadelen:

• Uitspoelingsrisico: Nitraat (NO₃⁻) is in de bodem zeer mobiel en spoelt bij neerslag aanzienlijk sneller uit naar het grond- en oppervlaktewater dan ammonium (NH₄⁺), dat zich makkelijker bindt aan het bodemcomplex.
• Eiwitkwaliteit (OEB): Nitraatrijke bemesting leidt tot een snelle stikstofopname in het gras, maar resulteert dikwijls in een hoog gehalte aan Onbestendig Eiwit (OEB). Dit onbruikbare eiwit wordt in de koe omgezet in ureum en via de urine uitgescheiden, wat op stalniveau indirect juist kan leiden tot een hogere ammoniakemissie. Ammoniumgebaseerde balansmest ondersteunt daarentegen een gelijkmatige groei, wat de vorming van stabieler, bruikbaar eiwit in het gras bevordert.

Conclusie: Samenwerken aan een gedragen oplossing

De transitie naar een circulaire landbouw vraagt om wetgeving die ruimte biedt aan innovatieve reststromen en praktische uitvoerbaarheid op het land. De praktijkcijfers over de eerste helft van 2026 tonen aan dat vloeibare balansmest een substantiële, bewezen bijdrage levert aan de reductie van CO2-emissies en het besparen van aardgas – zelfs als we ons uitsluitend baseren op de cijfers van onze eigen klantenkring.

Door het wetsvoorstel zo in te richten dat er gebruik wordt gemaakt van bestaande, precieze bodemdata (pH en kalkgehalte), kan er heel gericht worden gestuurd op emissiebeperking waar dat werkelijk zinvol is. Hiermee blijven circulaire reststromen economisch en praktisch rendabel voor de sector, wordt het bodemleven ontzien en werken we gezamenlijk toe naar een duurzame en breed gedragen toekomst voor de Nederlandse agrarische sector.